دماوند (یال شمالی)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

صعود به بام ایران! صعود به ارتفاع 5671 متر و صعود به اوج آرزوی کوهنوردان ایرانی. نماد ایستادگی و سرفرازی؛ قدرت و صلابت ایران؛ غیرت و مردانگی؛ شجاعت و بردباری؛ استقامت و پایداری بر هدف؛ آرامش و هیبت؛ شور و هیجان . و دماوند، تمرین سختی است برای زندگی...

روستای ناندل . 11:00 صبح – حرکت با نیسان به سمت کوه – شروع کوهنوردی و حمل کوله­های سنگین – 12:00 ظهر – انتخاب یال شمالی – حرکت منظم و یکسان – پناهگاه 4000 متری – 16:00 بعد از ظهر – استراحت و خواب – روز دوم : حرکت نهایی به سمت قله – 6:00 صبح – پناهگاه 4600 متری – 8:30 صبح – ادامه حرکت – صعود قله – 15:30 بعد از ظهر – بازگشت – پناهگاه دوم – 20:00 پناهگاه اول – 21:30 – استراح و خواب – روز سوم : حرکت به سمت ناندل – 7:00 صبح – رسیدن به ناندل – 11:00 – صرف ناهار – حرکت به سمت آبگرم لاریجان – 13:00 بعد از ظهر – آبگرم و ریکاوری – 15:00 بعد از ظهر – حرکت به سمت قم – اتمام برنامه در ساعت 23:00

اکسیژن به سختی به درون ریه­ها می­رود! انگار یک نفر اندکی راه تنفست را مسدود کرده است! دوست داری بتازی، اما نمی­توانی. به تو می­فهماند آماده نیستی. پیش­برنامه­هایت برای تحمل این فشار کافی نبودند. هنوز هم تاب می­آوری. تنفس عمیق تنها راه است. هوا سرد است. تنفس عمیق باعث یخ­زدن نوک بینی­ات می­شود. نمی­دانی این را تحمل کنی با آن را ! نفس کشیدن مهم­تر است. عده­ای از کنارت به سرعت عبور می­کنند. به سرعت از کنار عده­ای عبور می­کنی. دلت به حال این جماعت می­سوزد. پیش خود می­گویی: وای به حال این­ها، اصلاً آماده نیستند! لحظه­ای به خود می­بالی، اما!! به مسیر پیش رویت نگاه می­کنی. وای بر من!!

به نیمه­ی راه هم نرسیدی، آن وقت به دیگران... عده­ای چنان گام برمی­دارند که انگار از رسیدن به قله مطمئنند. عده­ای ناامیدانه به مسیر نگاه می­کنند؛ کمی بالاتر بازمی­گردند.

و همینطور برای هر نفر ماجرایی...

به هدف می­رسی. به قله­ی دماوند. پایان زندگی... آغاز!! آغاز فرود. شادمان. خسته نیستی! شاید عده­ای خسته­اند و شاید گروهی در حال رفع خستگی. بدون خستگی... به پناهگاه می­رسی. پناه می­گیری. تلاش می­کنی برای بازیابی انرژی. تلاشت پایان پذیرفت؛ اما، راضی هستی؟