صعود هفتم قلم!

به نام دوست و آفریننده دوستی

دوستانی دیدم بهتر از همه دوستان؛ دوستی هایی دیدم زیباتر از همه دوستی­ها؛ اینجا صعود قلم است. نه! اینجا صعود دوستی­ست. اینجا اوج دوستی­ست. اینجا جلوه ای از پیشرفت صحیح علم است. اینجا معنای مجازیِ حقیقت است. یا نه! اینجا واقعیت است. همه در کنار هم. برای دیدار هم. صدها فرسنگ راه را آمده­اند برای یک روز در کنار هم بودن. این شوق ایرانی­ست. این عشق ایرانی­ست. و ما عاشقان، ایران را می­سازیم. ایران، بدون این عاشقان معنا ندارد. کرد و ترک و لر و فارس کنار هم بودند. کنار هم که نه! شاید بهتر باشد بگوییم: « در هم بودند! ». برای خود نبودند! برای دیگران هم نبودند! برای دوست بودند.

باقی گزارش در ادامه مطلب

 

ادامه نوشته

اولین کافه کوه من!!

به نام خدا

کافه کوه و توضیح واضحات!! من! قرار شد از خودم شروع کنم. فکر کنم همین بود دیگه!؟ آره! همین بود. و این همین ، خیلیه. امیداوارم !همین! رو جدی بگیرم.

ممنون از آقا فرشید و خانم راهنما!

و ممنونم از خودم برای دیدار دوستان مجازی اما حقیقی: پرستو ابریشمی، حسین رضایی، فرشته احمدیان­فر، مهناز (اسم مستعاره)، آقای عزیزالهی و عرفان فکری(بعد از مدتها رویت شد!!) و دیگر دوستان که نامشان یادم نمونده!