دیوانه کوه

مهاباد؛ شهر غیرت. ساعت 8:00 صبح روز پنج­شنبه. دفتر کانون کوهنوردان اوراز، محل ثبت نام شرکت کنندگان. آرامش طوفان دل؛ پس از دیدار دوستانی مانند فرید، رامیار، احسان، مهشید. نسیم دل­انگیز آشنایی با رفقایی نو اما دیر آشنا، هادی، رضا، زانیار، الهه. وای اینجا چه خبر است!؟ درون دل پر از آرامش است. بیرون از آن غوغایی­ست.این همه دوست اینجا چه می­کند. آمده­اند به تو ثابت کنند دوستی­شان. دست­هایم بالاست. من تسلیم این رفاقتم.

می­رویم به دیدار دیدنی­های شهر. تالاب «کانی­برازان». به نظرم 17000هکتار وسعت دارد. درمقابل وسعت دل دوستان، قطره ای در مقابل دریاست. تا چشم کار می­کند فقط می­توانی زیبایی ببینی. عجب زیستگاهی­ست برای پرندگان و سایر بنده­گان خدا!

«فخریگا»! جای عجیبی­ست. آدمی را خوف برمی­دارد از این همه تلاش و زحمت. تراشیده­اند سنگ­های سخت را. ستون­های عظیم و دخمه­ای در دل صخره. محل دفن.

برمی­گردیم به شهر. مسجد جامع با همه عظمت و زیبایی­اش نمی­تواند چندان ما را معطل کند.

شوق دیدار دوستان دیگر، ما را به کانون بازمی­گرداند. همه تشنه­ی دیدار. برای دیدن دوستی کوهنوردان مهاباد، بازدیدی داریم از دره «سه­کانیان». گروه­های فعال، برای دیدار دوستانشان در این مکان پناهگاه ساخته­اند. چه ابهتی دارد این دره برای کوهنوردان سایر استان­ها. وصفش سخت است.

خوابگاه، محل تجمع دوستان است. چه سعادتی دارد این مکان. سیر نمی­شویم. ساعت 5:00 صبح است و همچنان مشغول صحبت. می­دانیم لحظات بودن با دوست چقدر ارزشمند است. رها نمی­کنیم همدیگر را. روز جمعه.

تپه باستانی «حسنلو». شهر نقده. میبینیم تاریخ کهن ایران را. میبینیم مردمان شریف 5000سال قبل را. تقریبا جمع دوستان جمع می­شود. هر که سعادت حضور داشت، آمده بود.

به سمت آرامشگاه ابدی شیر­مردی از دیار ایران. محمد اوراز. برادرش به مانند او مردانه می­گوید. از زندگی و از رفتنش. حسن نجاریان؛ می­خواهد بگوید از همنورد و رفیق. بغضی فرو خورده آزارش می­دهد. ترجیح می­دهد کم بگوید. مهمان کاک معروف اوراز هستیم برای ظهر.

به سمت جنگل و آبشار «خرپاپ». از نقده تا پیرانشهر. چقدر زیباست در کنار دوستان، لذت­بردن. حتی گرمای هوا هم لذت این با هم بودن را کم نمی­کند. پیمایش در کنار دوستان حال و هوای دیگری دارد. این مزه­ی واقعی کوهنوردی­ست. همه با نشاط و غرق در سرور. بیشتر انس میگیریم با دوستان. از حال و هوای هم می­پرسیم. اطلاعتمان را به اشتراک می­گذاریم و یاد می­گیریم از یکدیگر. این می­شود فلسفه­ی «صعود قلم». به محل کمپ برای استراحت و شب­مانی می­رسیم. فرصت آشنایی بیشتر را از دست نمی­دهیم. معارفه­ی جمعی چقدر زیباست. دوستان مجازی، حقیقی می­گویند از خود. روی در روی. چهره به چهره. اینجا نقابی نیست. حتی دعوا هم، نفاق ندارد! اینجا خودت هستی. اینجا واقعیت می­گوید.

صبح شنبه. همگی برای دیدار آبشار. خنده­ام میگیرد. این آبشار! چه خودش را گرفته است!! بیچاره فکر می­کند این همه عاشق، برای او جمع شده اند! دلم برایش می­سوزد. همه­ی دوستان با آبشار عکس می­گیرند. باز هم توهمی دیگر برای آبشار. طفلکی نمی­داند عکاسان می­خواهند زمینه­ی عکس دوستشان زیباتر باشد!

در راه بازگشت. دلم بدجور گرفته­ست. به پایان نزدیک شده­ایم. دوباره فضای مجازی. شاید اگر فضای مجازی نباشد قدر این حقیقت را ندانیم. تمام می­شود. لحظه­ی خداحافظی. چه تلخ است، فشار دادن دست دوست برای نشان دادن صمیمیت. سال دیگر میبینمشان. مطمئنم...